Saturday, March 18, 2017

විස්මලන්තයට



මාව කන්දකින් පහලට පෙරලුනා.රවුම් ගලක් වගේ කන්දේ බෑවුමේ තියෙන තම්පලා ගස්,මොනරකුඩුම්බිය ගස්,තණ ගස් පොඩි කරගෙන පහලට පහලට රෝල් වුනා.මගේ කකුල් තුවාල වෙලා වග දැනුනත් තුවාල කැළැල් හොයාගන්න තිබ්බේ නැහැ.අන්තිමට පෙරලීම නතර වුනේ අපේ ගේ ගාවින්. ඒ මම රට ගිහින් හම්බකරපු සල්ලි වලින් හදපු රට උළු දාපු, සිමෙන්ති ගලින් බිත්ති නග්ගපු අලුත් අපේ ගෙදර ගාවින් නෙමෙයි.අප්පච්චි කැලේ ගිහින් හොයාගෙන ආපු මැට්ටෙන් බිත්ති වරිච්චි බැඳපු, අම්මා එයාගේ අත් දෙකෙන් අනපු ගොම මැට්ටෙන් බිම පිළිවෙල කරපු, හොඳ ලස්සනට වියාපු කහ ගැහිච්ච පොල් අතු හෙවිලි කරපු අපේ පරණ ගෙදර ලඟින්.

හැමදේම ආච්චි අම්මාගේ මඟුල් පොටෝ එක වගේ කළු සුදු පාටයි.කළු සුදු කිව්වේ ලේසියට.ඇත්තටම ඒ පාටට කියන්න පුළුවන් හොඳම නම පරණ පාට.අපේ ගේ ඉස්සරහා තියෙන වැලි ගොඩේ පොල් කටුවක් අතේ තියාගෙන කෝම්පිට්ටු හදන පොඩි හඩු කෙල්ල,මම විත්තිය මම අඳුන ගත්තේ කොළ පාට ගවුමෙන්.ඒ ගවුම මම ආසම ගවුම් වලින් එකක්.අම්මා සිංහල අවුරුද්ද දාක ගෙනත් දුන්න.මමපොඩිමගේ ලඟට ගිහින් එයා ලඟින් දණ ගහගත්තා.එයාගේ වැලි ගෑවිච්ච අත් අල්ලලා බලන්න මට ඕනි වුනත්, මට කිසිම දෙයක් අල්ලා බලන්න බැරි විත්තිය තේරුනේ එතකොට.මම හෙවනැල්ලක් වගේ එයා වටේ රවුමක් ගියා. වැලි අල්ලන්න එපා. පණුගාය හැදෙයිකියලා මට මම කියා ගන්න ඕනි වුනා. පස්සේ මට හිතුනා එහෙම හිත්තිච්ච එක කොච්චර මොට්ටද කියලා.කොච්චර වැලි ඇල්ලුවත් කවමදාවත් මට පණුගාය හැඳිලා තියෙන එකක් යෑ.මම ගේ ඇතුලට ගියාම දැක්කේ අපේ මුළු ගෙදරටම තිබ්බ එකම කාමරේ මුල්ලක සුදු රෙද්දකින් ඔලුව වහගෙන මුට්ටියක දාපු පොල් මලක කෑලි කඩාගෙන කන මාව.අම්මා මගේ ලඟට වෙලා පවන් ගහනවා.කාමරේ පොල් මල ගාවින්ම තියෙන මුට්ටියක මම ආසම කොළ පාට ගවුම ගුලි කරලා දාලා.මම ගිහින් මම ගාවින් වාඩිවුනා.වහපු ජනේලය අස්සෙන් එන ඉර එලිය ඉරි දෙකක් මුණට වැටිලා දිලිසෙනවා.මම පිටිපස්ස දොරෙන් එලියට යනකොට අප්පච්චි දර පලනවා. ලොකු දර කොට අප්පච්චි පුංචි දර කෑලි කරාම අම්මා එව්වා ලිපට දාලා බත් තම්බනවා.ඒ බත් වලින් තමා අපි බඩවල් පුරෝගෙන උස්මහත් වුනේ.මම අප්පච්චි ඉන්න තැනට ලං වෙනකොට අප්පච්චි හුළඟට ගහගෙන ගියා.හරියට දුවිල්ලක් වගේ.ඉතිරි වුනේ ලොකු දර කොටේ විතරයි.පොඩි එක දර කෑල්ලක් වත් ඉතිරි වුනේ නැහැ.අප්පච්චි එක්කම එව්වත් ගහගෙන ගිහින්ද මන්දා.

වත්තේ කෙලවර දඬු වැට ගාව ඉන්න සුදු පාට හාවා දැක්කේ මම එතකොටමයි. අඩි පහයි එකොළහක් විතර උස ඇති.රත්තරන් චේන් එකක් දාගෙන ජන්ඩියට හිටිය නිසා මමත් හිනා වුනා.එයාට මාව පේන විත්තිය තේරුනේ එයාත් අනිත්පැත්තට මාත් එක්ක හිනා වුන නිසා.මට හෙන සතුටුයි.මාව දකින්න පුළුවන් එකෙක් හරි ඉන්න එක.මම අප්පච්චි දාලා ගියපු පොරව අතට ගන්නවා දැකලා එයා මඟේ ලඟට ඇවිත් මගෙන් පොරව ඉල්ලා ගත්තා. දර පලන්න ඕනි නැහැ කිව්වා. ගෑස් ලිපක්ම අරගන්න එයා මට උදව් කරන්නම් කිව්වා.එයා එක්ක සිදාදියට එන්න කිව්වා.මම අම්මාගෙන් අහලා කියන්නම් කියලා ගෙට ගියා. අම්මාගෙන් අහලා එනකන් එයා මිදුලේ ඉගෙන උඳුපියලිය ටිකක් සාරන ටිකක් එහෙම කන්න ඇති.හාවෙක් නෙහ්.අම්මාට මාව පේන්නෙවත් ඇහෙන්නේවත් නැති වෙයි කියලා හිතුනට එයා මම විස්තරේ කියන්න කලින්ම හාකිව්වා.මට වලිතලපයි, තව ඇඳුම් කඩමාලු වගයකුයි ෂොපින් උරේක දාලා දුන්නා.මම හාවා එක්ක නගරෙට ගියේ පොඩි වලක් ඇතුලෙන්.පැය තුනක් බස් එකෙන්.පැය දෙකක් කෝච්චියෙන්. අන්තිමට අපි ආවා.

හැමතැනම වාහන.ගොඩක් දෙනෙක්ට මාව පෙනුනේ නැහැ.ගොඩක් දෙනෙක් හාවෝ.ටික දෙනෙක් මනුස්සයෝ.ටික දෙනෙක් මනුස්ස නොවෙන හාවොත් නොවෙන ජාතියේ අය. හැමදේම කලබලයි.මාව කලබලෙන් එහෙට මෙහෙට යන අයගේ ඇඟේ හැප්පිලා වැටෙන්නත් ගියා.වැටුනත් එක්ක.එත් මම ආයිත් දඩස් බදාස් ගලා නැගිටලා හාවා පස්සෙන්ම ගියා.


හැමෝම කියන්නේ හාවෝ කියන්නේ අහිංසක සත්තු ජාතියක් කියලා වුනත්,මම හිතාගෙන හිටියෙත් එහෙමයි.එත් එක මහා බොරුවක්.හාවෙක් පස්සෙන් ආපු ඕනිම කෙනෙක් එක කියාවි.මම කිව්වේ පස්සෙන් ආපු, එක්කන් ආපු ඕනිම කෙනෙක් ගැන.

හාවා කිව්වේ ගෑස් ලිප තියන්න නම් ගෙයක් ඕනි, ගෑස් ටැංකියක් ඕනි, ඒ වගේම පිඟන් ගඩොල් අල්ලපු පෝරණුවක් ඕනි කියලා. එයා කිව්වා එව්වා ගන්න නම් මට මුහුදු හතක එහාට ගිහින් වැඩ කරන්න වෙයි කියලා.මම හා කිව්වා. අම්මාට උයන්න අලුත් පෝරණුවක් තියෙන එක කොච්චර හොඳ දෙයක්ද කියලා හිතුනා.මම හාවා එක්ක ගියා ඒජන්සියකට.

ඒ ඒජන්සියේ අයිතිකාරයා මොල්ලියක් නැති ඔටුවේ. එත් එයාට විසාල බඩකුයි යි ඔටු කුදෙකුයි තිබුනා.එයා මුහුදු තරණයට ඉල්ලපු ගාන ගෙවන්න අප්පච්චි හදලා දුන්න අරුංගල් දෙකයි, මාලෙයි විකුනන්න වුනා. හාවා නම් කිව්වේ මාල එකට හතක් හදාගන්න පුළුවන් කියලා.එත් අප්පච්චිට ආයිත් මට මාලයක් අරන් දෙන්න පුළුවන් වෙයිද?එයා හුලගේ ගියා නෙහ්.

මම ගියේ කාන්තාරයකට. රට ඉඳි ගස් යට හෙවන නැහැ. දුවිල්ල අස්සෙන් ඔලුව උස්සලා බලන්නේ සර්පයෝ.මට තිබ්බේ සර්පයන්ගේ ඇඳුම් සෝදන්න. මම වැඩ කරපු තැන හැම තැනම කෑම තිබ්බා. පොඩි විස්කෝතු කෑලි වල මාව කන්නකියලා ගහලා තිබ්බා.සර්පයෝ බලන් හිටියේ අපි (මාත් එක්ක එකට වැඩ කරපු අනිත් ගෑනු) ඒ විස්කෝතු වගේ කෑම ජාති කනකන්.ඒ කෑම නොකාවොත් වෙන්නේ මහා බයානක දේවල් විත්තිය සමහර අය කිව්වත් මම ඒ කිසිම දෙයක් කෑවේ නැහැ.ඒ කෑම කාපු සමහරු සිවිලිමේ ගෑවෙන තරම් උස වෙලා පුපුරලා ගියා.තවත් සමහරු පොඩිම පොඩි වෙලා වාෂ්ප වෙලා ගියා.

සර්පයෝ විතරක් ඉන්න කාන්තාරෙක මට හිටපු එකම යාලුවා හේතුවක් නැතිව හිනාවෙලා ඉන්න සිරිමල්.එයා පූසෙක්.එයා කලේ සර්පයන්ගේ බෙන්ස් කාර් එක එලවපු එක. සිරිමල් ගෙදරට කතා කරන වෙලාවට මටත් අපේ ගෙදර කතා කරන්න චාන්ස් එක අරන් දෙනවා. මම මෙහෙ ඉදන් යවන සල්ලි වලින් ගෙයක් හදන්නත් අරගෙන කියලා අම්මා කිව්වේ හෙන ගැම්මෙන්.ඉඩම අරන් තිබ්බේ අයියාගේ නමට.මගේ සල්ලි වුනාට මොකද අයියා නෙහ් කියලා අම්මා කිව්වා.මම හාකිව්වා.සිරිමල් එක පාරට අතුරුදහන් වෙලා ගියා.කට්ටිය කිව්වේ එයාගේ වැඩ හොඳ නැහැ කියලා එලෙව්වා කියලා.මොනා වුනත් අන්තිමට හිනාවෙන පූස් යාලුවා පුස් ගාලා අතුරුදහන් වෙලාම ගියා.

දවසක් සර්පයෙක් මගේ කාමරේට ඇවිත් විස්කෝතුවක් මගේ කටේ බලෙන් ඔබන්න හැදුවා.මම එපා කිව්වත් සර්පයෙක් කකුල් දෙකේ ඉදන් වෙලාගන්න කොට කෙල්ලෙක්ට අමාරුයි නැගිටින්න සර්පයාට විරුද්ධව.මාව සර්පයාට යට වුනා.සර්පයා දෙතුන් පාරක් යටිබඩට දස්ට කළා.මම අඩනකොට සර්පයෙක් මගේ අත් වලට මිටියකින් ඇණ ගහන්න පටන් ගත්තා.තව සර්පයෙක් එක දිගට දස්ට කලා.මට කරන්න කිසිම දෙයක් තිබ්බේ නැහැ.හාවා වත් පූසා වත් අම්මාවත් රට ඉඳි ගහක්වත් පිහිටට හිටියේ නැහැ.මට මතකයි කවුද මගේ ඔලුවට මොකක් හරි තද දෙකින් ගහනවා වගේ.මට මතක එච්චරයි.


දොස්තර මහත්තයෝ මගේ ලොකු කෙලිට මොකක් වෙලාද දෙයියනේ?”

එයා වැඩ කරපු තැන වෙච්ච සිද්දිය නිසා ටිකක් කම්පනයෙන් වගේ ඉන්නේ. වෙච්ච තුවාල නම් දැන් ගොඩක් දුරට හොඳයි. හිත සනීප වෙන්න නම් කාලයක් යාවි.දුවව මානසික රෝගී සායනයටත් එක්කගෙන එන්න.ඉක්මනට හොඳ කරගන්න පුළුවන් වෙයි.

අනේ මගේ කෙල්ල.අප්පා නැති අහිංසකි.මහත්තයෝ කොහොම හරි බේරලා දෙන්න

දුවට සිහිය ඇවිත් ඇති.අම්මා ගිහින් කතා කරන්න. අපි කරන්න පුළුවන් හැමදේම වගේ කරනවා.බය නොවී ඉන්න
*******************************************
මගේ දුවේ දැන් කොහොමද මගේ පණ.

අම්මා දැන් ගෙදර දර පලන්නේ කවුද?”

Tuesday, March 14, 2017

එලිය නිවේ දැල්වේ


ගිලිහි මල් ගිලී  දිය පතුළේ
තෙමී දළ පත් වර්ණ දියවේ
දුකින් ඉරිතලා ගිය අඳුරේ
නුඹයි මෘදු එලිය නිවේ දැල්වේ


සියුම් තටු පෙළා සුලඟක් මිහිරි
මඟ අතරමඟ හලා මතක පොදි
අඳුර'තර ඉතිරි අන්තිමම එළි
සිපගනිමි එයම මම පිළිස්සෙමි

Sunday, February 26, 2017

ඊරියෙක් , වළාකුළක් සහ කතාවක්


“ඔයා කවුද?”

“මමද? මම කවුරුත් නෙමෙයි”

“????”

“ඔයා කවුද?”

“මම වලාකුළක්”

“ඉතින් එහෙනම් ඇයි පොළවේ ඉන්නේ..වලාකුළු අහසේ නෙමෙයිද තියෙන්නේ?”

“ඔව් අහසේ තමයි තියෙන්න ඕනි.එක තමා නීතිය. මාව බිමට වැටුණා.ලිස්සලා.”

“අපරාදේ නේද?අහසෙත් තියෙනවද අනේ කෙසෙල් ලෙලි පාරේ දාලා.”

“පිස්සුද කෙසෙල් ලෙලි වලට ලෙස්සන්නේ නැහැ.මම වැටුනේ ප්ලේන් එහෙකින් ලීක් වුන තෙල් වගයකට ලෙස්සලා.”

“ඉතින් ඔයා ආයිත් අහසට යන්න අදහසක් නැද්ද?”

“තිබ්බා.එත් යන්න විදිහක් නැති නිසා දැන් අදහසක් නැහැ.”

“විදිහක් නැහැ කිව්වේ?”

“මට පාර මතක නැහැ.”

“අහසට යන්න මොන පාරවල්ද මෙයා.උඩ බැලුවා ගියා.අර තියෙන්නේ අහස.ෂුවර් නැහැ නම් මගේ මේ දබරඟිල්ල දිගේ බලන්න.”

“උඩ තිබ්බට යන්න මට පාර මතක නැහැ”

“ඇයි ඔයාට පාවෙන්න පුළුවන් නෙව.වළාකුලක් වෙච්චි.”

“මට දැන් පාවෙන්නත් බැහැ.”

“ඒ ඇයි?”

“මම ආදරේ කලා.ඒ කාලේදී මට පාවෙන්න පුළුවන්.එත් යන්න උවමනාව තිබ්බේ නැහැ.පස්සේ මම ආදරේ කරපු කෙනා පාවෙන්න ගත්තා.එයා හීලියම් පුරවපු බැලුමක් වගේ පාවෙලා පාවෙලා ගියා ගියා.ඉතිරි වුනේ මම විතරයි.මට පාවෙන්න ඕනි වෙනකොට මට පාවෙන්න පුළුවන් කම නැති වෙලා.”

******************************************************************  

“ඔයා කවුරුත් නෙමෙයි වෙන්න කලින් කවුද?”

“මම ඊරියෙක්.කාලෙකට කලින්.”

“කොච්චර කාලෙකට කලින්ද?”

“මම කාලය එක්ක ලොකු ගනුදෙනුවක් නැහැ.”

“ඉතින් මොකෝ වුනේ ??”

“ලොකු දෙයක් සිද්ද වුනේ නැහැ.මම කසාද බැන්ද.පස්සේ මට ළමයි දෙන්නෙක් හම්බුනා.දෙන්නම කොල්ලෝ.මට තිබ්බේ ඊරියෙක් විදිහට ඉස්සරහට තියෙන කාලයත් ගෙවලා ඉවරයක් කරන්න.අන්තිමට මසට.”

“මසට??මරනවද?”

“නැහැ සහ ඔව්. දිනපතා මියයාම එක සැරේ මැරෙන එකට වඩා අමාරුයි.පස්සේ මම බැඳපු කෙනාගේ වාසගම අතැරල දාලා ඊරියක් කියන ස්වභාවයෙන් දුරස් වුනා.”

“ළමයි.??”

“මම හිතන්නේ එයාලා දැන් ඉන්නේ කවුරුවත් නොවෙන අම්මෙක් උවමනාව නොවෙන තරම් වැඩිලා.”

“ඉතින් ඔයා ඔයාගේ මහත්තයට ආදරේ කලාද?”

“මම තවමත් උත්තරය හොයමින් ඉන්නවා”

******************************************************************  

“ඔයා කොහෙද යන්නේ??”

“කොහෙවත් නැහැ.මම ඔහේ ඇවිදගෙන යනවා.අමතකද මම වලාකුලක් විත්තිය.”

“මම ඊරියෙක් වෙලා ඉන්න කාලේ මට හම්බුනා කෙනෙක්ව.එයා මට තටු දෙනවා කිව්වා. ඉගිලෙන්න”

“ඉතින් දුන්නද?”

“නැහැ.අම්මලා කැමති වුනේ නැහැ.අපි උඩරට. එයා පහතරට.ඉතින් පස්සේ මම කසාද බැන්දම එයා වෙන කාටද තටු දීලා තිබ්බා.”

“කාටද ගිහින් දීල තිබ්බේ?”

“ඉබ්බියෙක්ට.”

“ඉතින් ආපහු ඉල්ලගන්න අමාරුයි නෙව.”

“ඔව්.එයා එක නිසා හරියට වද වුනා කියලා ආරංචි වුනා.”

“අපි මුහුදට යමුද?රැල්ල පාගන්න පුළුවන්.”

“මම කුඩයක් ගෙනාවෙත් නැහැ.කවුරුහරි දැක්කොත්?”

“ඉතින් මොකෝ ඔයා කවුරුත් නෙමෙයි නෙහ්.”

“ඔයා මට ආදරේ කරනවද?”

“මම හිතන්නේ ඔයා ප්‍රශ්න අහනවා වැඩියි.”

“ගෑනු එහෙම තමා. ගෑනුන්ව ආරක්සා කරගන්න දෙවියො දීපු අවියක් තමා සැක කිරීම.”

“ඔයා එනවද? රැල්ල පාගන්න.”

“මම එන්නම්.මම ඔයාට ආදරේ කරනවා කියලා නොහිතනවා නම්.හැබැයි ආදරේ කරාවි කියලා මට සැකයි.”

“හ්ම්ම්”

“ඔයා ආපහු යනවද අහසට”

“මට සැකයි!”

“කාවද?”

“මාවම”





පිරිමි ,ගෑනු


අතිශය ගුප්තව
ඔරවගෙන ඉන්නා කඳු
පිරිමි



එති එතී ලපැත්තේ
හිස ගසාගෙන ගල් පොත්තේ
ඒ මීදුම
ගෑනු

Saturday, February 25, 2017

ගඟක් මි


මම ගඟක් මි
දෙ ඉවුරටම සිඹිමි

ධවල තලාවකි වැලි
සුවඳ මල් පෙති
කුඩා තිරුවාන කැබලි
දෙපසටම මා කැමති

ගලා යමි
ඉවුරු'තරින්
දනිමි අවසන
සයුරටයි මා හිමි!

Friday, February 24, 2017

දැල්වෙයි!

සුලඟ නිවා දැමූ
පහන් සිළු එකිනෙක
දල්වන්නාය නුඹ



නැවත නිවෙන බව
දැන දැනත්
දල්වයි නුඹ
පහන්




ප්‍රේමය නිවෙයි
දැල්වෙයි!

Sunday, January 29, 2017

මම, අහස සහ පොළව

මම අයිති වුනේ අහසටවත් පොළවටවත් නොවෙන විත්තිය මම කලින් ඉදන්ම දැනගෙන හිටියා. වායු බුබුළක් වගේ එහෙමත් නැත්නම් අන්වික්ෂීය දුලි අණුවක් වගේ මම ඉතා ක්ෂුද්‍ර පැවැත්මකින් සෑහෙමින් , පාවෙමින් හිටියා. ඔහු අවේ නිරිතදිග මෝසම වගේ කිසිම පෙර දැනුම් දීමකින් තොරව.

ඔහු පුර්ණවම පොළව හා ගුරුත්වයෙන් සම්බන්දව අහස දෙස බලමින් ,  තරු රටා  තමන් කැමති නම් වලින් නම් කිරීම්  කරමින් , පින්න නිසා නහය දන බව හඟවමින්. මම ඔහුව දැක්කේ මුලින්ම පුංචි තිතක් විදිහට. දිලිසෙන පුංචි තිතක්. ක්‍රිම්සන් පැහැ අංශුවක් කියලා මං රැවටෙමින් ඔහු අසලට වඩවඩා ලං වුනා. ඒ දැක්ක ආලෝක තිත ඔහු නොවෙන වග ළඟටම යනතුරු හදුනාගන්න බරුවිම ඇත්තටම මගේ වරද,ඔහු තිත දල්වාගෙන සිටින්නා පමණයි.ඒ ආලෝක තිත ඔහු මුව දුම් පැහැයට හරවන දැල්වු හිසින් යුත් දුම්වැටියක්.

මම කිසිම දවසක  මගේ වටා ආලෝකයක් පැවතිය වග දැනගෙන හිටියේ නැහැ. ඉතින් මේ තරම් දැඩි කලුවරක  ඔහු මා දකී කියන කාරණය ගැන මම වදවුනේම නැහැ..

“ මම හිතුවේ ඔයා තරුවක් කියලා. අහසෙන් බිමට පැනල ජිවිතය නැති කරගන්න හදන”

මම එතකොට තමා මගේ ප්‍රභාව දැක්කේ.. කළුවරේ ආලෝකමවත්  පැවැත්ම ඉතා අනතුරුදායක විත්තිය මම දැනගෙන නොසිටියාම නෙමෙයි. ඒත් එය මට එතරම් වැදගත් විදිහට මතක් කරලා දෙන්න පරිසරය සුදානම් වෙලා හිටියේ නැහැ.

“නැහැ මම තරුවක් නෙමෙයි. මම හිතුවේ ඔයා පොඩි ක්‍රිම්සන් තිතක්ය කියලා.”

අපි කතා කරා. එයාට තිබ්බේ මායාවක් වගේ කටහඬක්. එයා එයාගේ කටහඬින් මාව එක තැනක සීරුවට තියාගෙන බොක්ස් ගිටාර් තතකින් මගේ කකුලක් ගෙට ගහගත්තා. මම හිටියේ ‘ මෙන්න මගේ කකුළ. ඔන්න ගැට ගහගන්න’ තාලෙට. එයා සිංදු කියලා ඉවර වුනාට පස්සේ මට ආදරෙයි කිව්වා. එයා මගෙන් ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා නොවුනත් එතන උත්තරයක බලාපොරොත්තුවක්  තියෙන බව මට ඉවෙන් වගේ දැනුනා . මට තිබ්බ ලේසිම තෝරාගැනීම ‘ඔව්’ කියන එක. ‘නැහැ’ කියන එක අවස්තානුකුලව අපහසු උත්තරයක්. මම වැඩි මහන්සියක් නැතිවම පහසු උත්තරය තෝරගත්ත.

මම පොළවට ඉතා ආසන්නව හිටියත් තවමත් ගුරුත්වය එක්ක තිබ්බේ අල්ප වූ සම්බන්දයක් .මගේ පය වෙලා හිටිය  ගිටාර් තත, ඔහුගේ බල කිරීම පොළව හා පයුරුපාසානම් පවත්වාගෙන යන්න. මට එයාව සිපගන්න ඕනි වුනා. ආදරේ කියලා කියකියා කාලේ ඔහේ දියකරලා දන්නා ඕනි වුනා. නිතර මා වෙනුවෙන් වෙන් කරන ලද කාලයේ සලාක වල උවමනාව මට තිබුනා. නමුත්, ඔහු ඒ ගැන හිටියේ සැකයෙන්. ‘ආදරේ එසේවිය හැකිද,’ කියලා දෙගෙඩියාවකින්. “මට පුදුමයි ඔයා මාව හරියට දන්නෙවත් නැතිව ආදරේ ආදරේ කියන එක ගැන. අඩුම ගානේ ඔයා මං කවුද කියන එකවත් නොදැන.”

මහ පොළව මතදී ආදරය නිතරම සැකය වගේම අවිශ්වාසය එක්ක පවතින බවත් , එකවරම සුරංගනා කතාවල මෙන් ආදරේ ප්‍රථම වචන හුවමාරුවෙන් ඇති නොවෙන්නක් බවත් මම ඉගනගත්තා. හාද්දක් සඳහා කල්පයක් හෝ දෙකක් ඉවසිය යුතුය වගේ නීති පවා පවතින වග!!! ඔහු කිව්වේ පොළව හෝ අහස හා බැඳීමක් නැත්තියක් හා ප්‍රේමයෙන් බන්ධනය එතරම් විශ්වාසනීය නොවෙන විත්තිය. මම ඒ වෙනකොටත් ඔහු වෙනුවෙන් මගේ හදවතින්ම කොටසක් බදු අරගෙන ඉවරයි.ඒ ඔහු ඒ බද්ද ගෙවයි කියලා තිබ්බ විශ්වාසය නිසා.නමුත් ඔහු බද්ද ගැන මතක් කරනවට කැමති වුනේ නැහැ.

“එක්කෝ පොළව, නැත්නම් අහස.” ඔහු කිව්වේ එහෙමයි. මට අහසෙවත් පොළවේ වත් ඉඩක් හදාගන්න අමාරු විත්තිය දැනගෙන එහෙම කියන එක අසාධාරණ වග ඔහුට බාගදා නොතේරෙන්න ඇති.

“මට එහෙම කරන්න අමාරුයි. ඔයාට නොතේරුනාට මට පැවැත්ම තියෙන්නේ මෙන්න මේ වගේ හිස්තැන් වල විතරයි. අහස හෝ පොළව කියලා මට බෙදීමක් නැහැ.ඇලීමක් නැහැ.”

ඔහු හිනා වුනා.මම හිටියේ තවත් දිග පැහැදිලි කිරීමක් හිතෙන ගොනු කරමින්.ඒත් මගේ භාෂා දැනුම අල්පයි.වචන හිඟ වීම කියන්නේ එක්තරා සාපයක් වගේ. මම ඒ සාපය නිසා කිසිවක් කියන්න එඩිතර වුනේ නැහැ.

අන්තිමට මම තොරගත්තේ අත්හැරීම.වඩා අමාරුම තෝරාගැනීම. වඩා වේදනාකරිම දඩුවම.

ඔහු “මම යනවා” කියපු ගමන්ම මට යන්න ඇරියා. ගිටාර් තත් හා මායාකාරී කටහඬ ක්ෂණිකව නවත්තල දැම්මා. පස්සේ ආයිමත් මම ටිකෙන් ටික ඉහලට ඉහලට සහ ඉහලට. ඔහු ආයිමත් දුම්වැටියක් දල්වා නොගන්නට ඇති. කඩා වැටෙන තරු තිබුනාට අහස කරා යන තරු නොමැති නිසා මම, ඉහල යන ගිනිගත් සරුංගලයක් මෙන් පෙනෙන්නට ඇති.

*************************************************************************************
“මම ඔයාට හදාගන්න ඕනි දේවල් එකිනෙක කියන්නම්.”

“හදාගන්න  දේවල් ? මොනවද මම හදාගන්න ඕනි?”

“ඔයාට බැරිද ඔයාගේ කටහඬ වෙනස්  කරගන්න. මට ඔයා ඔහොම කතා කරනකොට කේන්ති යනවා.”

“කේන්ති යනවා?මම කොහොමද කටහඬ වෙනස් කරගන්නේ. ඇරත් මට එහෙම කරන්න උවමනාවක් නැති කොට”

“ඔයා ලියන දේවලුයි ඔයාගේ හැසිරීමයි මහා පරස්පරයි. ඔයාට බැරි ඇයි ඔයා ලියන එව්වා වගේ ටිකක් බරෑරුම් විදිහාට හිතලා වැඩ කරන්න.”

“මම කැමති සැහැල්ලුවෙන් ඉන්න. ආදරේ කියන්නේ ඔලුව උඩ තියාගෙන බරට තියාගෙන ඉන්න ඕනි දෙයක් නෙමෙයි. ඔයාට ස්වභාවික මාව තේරුම් ගන්න බැරිනම් ආදරේ කිව්වේ ඇයි?”

“මම කිව්වේ ඔයාට ආදරේ වෙනුවෙන් ටිකක් වෙනස් වෙන්න කියලා විතරයි.”

“මට හාද්දක් දෙන්න. ටිකක් දිග එකක්.”

“අපි යාලු වෙලා දවස් කියද?ඔයා ඔහොම හැසිරෙන්නේ ඇයි කියලා මට තේරෙන්නේ නැහැ.”

“හාද්දක් ඉල්ලන එක ඔය තරම් අපරාදයක්ද?ඇරත් ඔයා මට ආදරේ නම් ඇයි හාද්දක් දෙන්න අමාරු!!”

“පොළවේ පය ගහලා ඉන්න.ඔයාට තේරෙන්නේ නැද්ද එකේ තියෙන බරපතල වැදගත්කම ගැනවත් ටිකක්වත්”

“මට පොළවේ පය ගහලා ඉන්න මගේ කටහඬ වත් වෙන මගේ හැසිරිමවත් වෙනස් කරගන්න බැහැ. මට හාන්ඩ්ස් ක්‍රිස්ටියන් ඇන්ඩර්සන්ගේ අර දියකිඳුරියගේ කතාව් වගේ කැපවීමක් කරන්න උවමනාවක් නැහැ.ආදරේ කියන්නේ තිබෙන හැටියට බාර ගැනීමක් විතරමයි.මම මගේ විදිහ වෙනස් කරගත්තත් ඒක ගොඩක් කාලයක් මට පවත්වාගෙන යන්න පුළුවන් වෙන්නේ නැහැ. මොකද මම නිතරම මම විදිහට මතුවෙන නිසා.”

“මට අර කතාව කියන්න.දියකිඳුරිගේ කතාව.”

“ඔන්න එකමත් එක රටක........”

*************************************************************************************
පසුව ලියා තබමි,
මේ අවසන් වන්නේ තුන්වෙනි කෝපි කෝප්පය නිසාවෙන් හෙට උදැසන වන ශාරීරික අපසුව ගැන මට කල්තියාම අනාවැකි පැවසිය හැකිය. ලියන්නියක් වීමද එක්තරා අභාග්‍යයයක් වග මට මුලින්ම දැනුනේ මගේ ඉතා දිගු පෙම්වතුන්ගේ ලැයිස්තුව පිරික්සීමෙන් පසුවය. ඔහුන්ගෙන් සියයට අනූවක්ම පාහේ මා යැයි වරදවා වටහා ගත්තේ මා ලියූ දෑ වල හුස්මගත් අයවලුන්වය. ඒ නිසාවෙන්දෝ මගේ හදවත නිතරම පාහේ කැබලි වෙමින් නැවත සවිවෙමින් පවතියි. මම තවමත් ප්‍රේමය හඳුනාගෙන නොමැති වග පමණක් මම දනිමි. මගේ හොඳම මිතුරාගේ අදහස අනුව ප්‍රේමය යැයි අපි හඳුනාගන්නා බොහෝ දෑ මායාවන් ය. එවිට රෝමියෝ හා ජුලියට් ගැනද සාලිය අශෝකමාලා ගැනද සැක පහලවෙයි.

ප්‍රේමය යනු කියවා තේරුම් ගතහැක්කක්  නොවන්නේමය. එය අවබෝධ කරගත යුත්තක්මය. එය ගවේෂණය කර සොයාගත යුත්තක්මය.මම, මේ මොහොතේ සිට මගේ සැහැල්ලුව සහ සතුට ගමන් වියදමට ළඟ තබාගෙන ප්‍රේමය ගවේෂණය කිරීමට යන්නෙම්. එය කෝපි කෝප්ප කියක දුරක් වේ දැයි මටද නිච්චියක් නැත.මා  දන්නේ අවසානයේදී කෙසේ හෝ ප්‍රේමය මුණගැසෙන වග පමණයි.