Monday, January 16, 2017

පාවෙනා තරුවකටය..

"මම වෙනුවෙන් ලියන්න" යැයි කියූ පළමු වැන්නා නුඹ නොවන වග පවසමි..ඉතින් මේ සටහන සියළු ගැටපද ලිහා ගනිමින් සීරුවට කියවීමේ වගකීම ඔබට පවරමි..

බී අවසන් කෝපි බඳුන්'තර අඩක් ලියා අවසන් කවි ය, ලියා අවසානයක් නැති පතරංග කවිය,ප්‍රේමය,කා නමින් නම් කරන්න දැ‍යි දෙගිඩියාවෙන් පසුවෙමි...විදුලි සංඥා ලෙස නුඹ වටා දැවටෙන මගේ සිනහව,එය පළුදුය,කිසිවෙක් නොවිමසන තරම් සීරුවට,කඳුළු ලාටු ගා අලවා ඇත්තෙමි...සබඳ නුඹ සවන ඒ පළුදු වලට සංවේදී නොවීම පුදුමයක් නොවෙයි..එය එතරම් ඉසියුම් වුව, මහත් වේදනා දනවන සුළුය...

සබඳ මම නුඹට මා හද මත කාලය සිතුවම් කළ දළ රූ සටහන්,අකුරු අමුණා ඇති ව්‍යාකරන වැරදි සටහන් පෙන්වමි..තුවාල වූ කවි වලින් ගැලූ ලේ සළකුණු පවා පෙන්වමි..බැලීම හෝ නොබැලීම නුඹෙ කැමැත්තය...මම නුඹට පෙනෙන ලෙස මා සතු ශක්තියෙන් හද ඉහළට ඔසවාගෙන සිටිමි..

මගේ පපුව රිදුම් දෙයි...ඒ ඇයි දැයි විමසන්නට කිසිවෙක්ම නොමැති විම, මේ රිදුමට වඩා රිදුමකි...මගේ ප්‍රේමය කිසිදාක නොදැකපු භූත ආත්මයක වෙනුවෙන් දන් දී දෑ වසරක්ය..ඒ භූතාත්මය කාලය ටික ටික දික්කරමින් මා වෙහෙසට පත් කරයි..මට උරහිසක් අවැසි මොහොතක, කමිස උරහිසකින් කඳුළු පිස දැමීමට අවැසි මොහොතක, ඔහු, නෑවිදින් සැඟව යයි... ඉතා දැඩි සීත වැළදගැනීමක් අවැසි විට පවා ඔහු නොපැමිණ මඟහැර නික්ම යයි..ඔහුව කිසිදාක මම දැක නැත්තෙමි..මම දන්නා එකම දේ මා ,ඔහු වෙනුවෙන් කාලය නිකරුනේ පුළුස්සන වග පමණි..

ප්‍රේමයේ හෙවනැලි පමණක්ම මා දැක ඇත්තෙමි...මගේ සිහින වළාකුළු මෙන් ඉහළය...සති අන්තවල තෝසේ කඩවල උඳු වඩේ හා සාම්බාරු සුවඳ විඳීමට මට අවැසිය...පේරාදෙනිය රොබරෝසියා ගස් යට පරව ගිය මල් වලින් සිහින ගැන විමසීම අවැසිය... සියළු දෑ ක්ෂ්ණිකව අතහැර පැතලි උරහිසක හිස හොවාගෙන කැමති කවි පද සෙමින් මිමිනිම අවැසිය..

නුඹ පැමිණියේම ඒ සියල්ලම මම කැමතිම පාට මල්ලක දමාගෙනය..මම තවමත් වික්ෂිප්තව නුඹ ගැන මනස වෙහෙසවමි... නුඹ පැමිණියේ කොහෙ සිටද??අර පේන නිහාරික දූවිල්ලේ සිටද.. නැතහොත් කඩා වැටෙන තරුවක වල්ගාවක සිටද.
.
ගිටාරයේ තන්තු පෙළන හඬ හා මුසුව ඇසෙන නුඹෙ හඬ,මා හදවතේ තනුවට සමාන්තරව වැයෙන හැටි!!නුඹ ගයන විට මම සිත සෙමින් සූරමි...නුඹ බාගදා නොදන්නවා විය හැකිය... නුඹේ හඬ ඔහු නමින් නම් කළ බොහෝ කඳවුරු පුපුරවා හැරිය වග...නමුදු නටඹුන් එහෙම්මමය..මට කාලය බොහෝ සේ අවැසිය..

නුඹ හිස තබාගන්න උරහිසක්ද,ඇවිදින විට අල්ලා ගන්න දෑතක්ද හා කාලය නැමැති වියළුණු මලක පෙත්තක්ද මා නමින් වෙන් කිරීමට සිටින වග දැනෙයි..මමද සිහිනයෙන් අවදිව නුඹෙ අත අල්ලාගෙන පේරාදෙනිය වලේ මනමේ බලන්නට ආසාවෙන් සිටිමි.. නමුදු මම බියෙන් සිටිමි... අහේතුකව මම බියෙන් සිටිමි...

ඉගිල යන කදෝකිමි තරු සිටින අමාවක කළුවරක,නුඹෙ උරහිසට බරව , ගිටාරයේ ස්වර කම්පනයන්ට දැහැන් ගත වෙමින් අතීතයට පිටුපා සිටගන්නට මම ආසා කරමි...ආසාව අනෙක් සියළු ආසා මෙන්ම බිඳී විසිරී ගොස් නැවත හදවත තුවාළ වුවොත්??..ඒ නිසා මම නිරුත්තරව පසුවෙමි






Thursday, January 12, 2017

නමක් නම් කළ නොහැක

මේ කිළිටි ඇඳ ඇතිරිලි, සමනල් ස්ටිකර් ඇලවූ සැටින් ජනෙල් රෙදි මාස කිහිපයකට පසුවද එලෙසම පවතියි...ඇය සියළු දෑ අතහැර දෙව්ලොවට ගිය වග සමර ගෑ බිත්තියේ එල්ලී බලා සිටිනා හූනා බාගදා නොදන්නවා විය හැක...ඇය දිනපතා දැල් වූ සුගන්ධවත් ඉටි මල අඩක් දැවී නිවී ගොසිනි...මේසය අසල බොන්සායි ගස, ඇය ඉතා ආසා කල, නමුදු හැර දමා යාමට සිදු වුන, ඇය කැමති අකමැති සෑම දේම පැවතියද,ඇය සොයාගත නොහැකිය...සොයා යෑමද රිදවනා සුළුය...



මීට වසර ගණනකට පෙර,එදා මහ වැසි වැටුන, ඇය තම සිඟිත් දෑතින් මා දබරඟිල්ල අල්ලා ගත් මොහොත මට සිහියට එයි...ඇය සිඟිති ස්වර සුසර කර "අම්මා" යැයි කියූ දින හදවතේ මා නොදත් තැන්නක ඉතිරිය...


ඇය සිය විසි එක්වෙනි උපන්දිනයට සිටියා නම්, දැන් මා අතේ රැඳි මේ විසල් සෙල්ලම් වලසා ඇය තුරුළේ සිටින්නට ඉඩ තිබුණි...විකිරණ ප්‍රතිකර්ම නිසා හිසින් බැස ගිය කොණ්ඩා ගස් ගැන පවා ඇය වද නොවුන බව මට මතකය...දෑත් කෘෂව යන විට , දෙතොල් අවපැහැ වන විට "මට සනීප වුනාම හැමදේම හරියාවි" යැයි ඇය දෑස් සිහින් කර සිනාසුනා මතකය...ඇය බෙහෙත් කටු සම පසාරු කරන විට පවා සිනහසුනාය... "මට ඉක්මනට හොඳ වෙනවා...මට ලස්සන මනාලියෙක් වෙන්න ඔනා" ඇය මගේ කම්මුළ් මෘදුව මිරිකමින් කියූ හැටි, මතකයන් බොහෝ වේදනාවක ගිල්වනා හැටි!!



මේ හැමදේම ඇය මහරගම වාට්ටුවට යෑමට පෙර තිබූ ලෙසමය...වෙනස සියල්ලේම ප්‍රාණය වූ ඇය නොමැතිව ඇති හිස්තැනයි...ඇය ලියූ දිනපොත් පිටු'තර, ඇය සදහටම දෑස් වසා ගන්නට පෙර ලියූ සටහන සෑම රැයකම මම කියවමි...මගේ දුවේ...නුඹ පැතූ ජීවිතය නුඹ ඉදිරියේම කුඩුවී යන හැටි දෙස බලා නුඹ සිනහසුන හැටි මට පුදුමය...මරණයට පවා අම්මෙක්ගේ ප්‍රේමය බිඳ දමා යා නොහැකි වග මම  දන්නෙමි....විටෙක මේ දින සටහන් මට හමු නොවුනා නම් යැයි සිතෙයි...

***********************************
අළු බදාදාවක
දොළහේ කණිසමට..


මේ දිනපොතේ දිනකට ලිවීමට ඇති ඉඩ මා මෙන් අතැඟිලි ගණනට ජීවත් වීමට දින නියම වූවෙකුට මදි බව මුලින්ම ලිවිය යුතුය...මා අත තිබෙන පෑනද ඉක්මනින් ඉවර වී යනු ඇත... අලුත් පෑනක් ඉල්ලා සිටීමෙන් කිනම් ප්‍රයෝජනයක්ද...මා කාවෙනුවෙන් ලියන්නද??


අම්මා මගේ ඇඳ විට්ටමට හිස තබාගෙන අඩ නින්දේය...ඇගේ හිස කෙස'තරින් මතුවෙන සුදු කෙස් ගස් මේ මද ආලෝකයෙන් පවා පෙනෙයි...ඇගේ පිරිපුන් කම්මුළ් බෙරි වුන බත් මෙන් වී ඇත...මට මා ගැන දුකක් නැත..මට දුක අම්මා ගැනය..



පාසල් යන විට දණ තෙක් වැඩුන කොණ්ඩය තනි කරලට ගෙතූ හැටි මට මතකය...ඒ කොණ්ඩය අතර ඔහු රඳවනා ගැටපිච්ච මල් සුවඳ මතයක...සුදු මහත්තයාට දැන් මල් ගසා සැරසීමට  කොණ්ඩයක් නැති අඩුව දැනෙනවා විය හැක...ඔහුගේ විසල් පපු තුරුළේ තවමත් හිස හොවන්නී මම වෙමි...ඒත් එය කොයිතරම් කාලයකටද...කම් නැත...තිබෙන ටික කාලය හෝ ඔහු උරහිසේ කඳුළු සැලීම මා සඳහාම පමණය...


මට ඔහුගේ ඇස් තේරෙයි.."ඔයා සනීප වුනාම අපි සිරිපාදේ යමු" යැයි කීවත් හිමය තරණයට වාරය එනතුරු හුස්ම රන්දා ගන්නට මට බැරිව යනු නිසැකය...    



 දෑස් වටා ඇති කළු පැහැ හෙවනැලි, සම් ඇට පමණක්ම ඇති මස් නැති කෝටු අතපය ගිලී නොපෙනී යන ඇස් වාට්ටුවේ නානකාමර කැඩපතින් පෙනෙයි...මේ මම දැයි පවා මට සැකය... ඒ පෙනෙන්නිය මම නොවේ යැයි මටම කියාගනිමින් ඉක්මනින් දෑස් වසා ගන්නේ ඇයි දැයි මටම නොතේරෙයි... ඇත්ත පිළිගැනීම මේ තරම් කටුකද..මම සියළු දෑ ඉවසාගත යුතුය...මේ රිදුම් තව සුළු කාලයකට පමණක් නම් ඒ ගැන තැවෙනු කුමටද?


සුදුමහත්තයා මෙන් දඟ කොළුවෙක්ට අම්මා වීම නම් මරණ මංචකයේදී පවා අත්හැරිය නොහැකි සිහිනයකි...මම හිතින් ඔහු නමින් ගැබ උසුලමි...මා මියෙන විට ඒ ගන්ධබ්බ ප්‍රේමනීය වස්තුව පමණක් රැගෙන යමි...ඒ පැංචාට සිතින් නම් සාදමි... ගවුම් කොට හිතින් මසමි...මේ කෙටි කාලය මට සතුටින් ඉන්නැයි ඒ පැංචා කියනවා යැයි මවා ගන්නෙමි..


"අම්මේ මම ඉක්මනට හොඳ වෙයි" කියූ විට අම්මා සිනහසෙන නිසා වෙන්ම එය නැවත නැවත කියනවා විනා ජීවිතාසාව නැතිව බොහෝ කල්ය.. හැම සෛලයකම පිළිකාව උඩුදුවා ඇති නිසාදෝ කිව නොහැකි තරම් වේදනාය...එළි වෙන්නට මත්තෙන් අම්මා සනසන්නට හෝ මම නිදා ගත්තා යැයි පෙන්විය යුතුය...අම්මා හැර යාමට මම තවම සූදානම් දැයි මට සැකය... මාරයා මා සූදානම්ව පැමිණෙන තුරු ඉවසාවි දැයි පවා සැකය..
*******************************************
දුවේ නුඹ වළාකුළු අතරට ගිය වග මම දරාගනු කෝම??මම වළාකුළු අතරට එන විට නුඹ අසල ඉඩක් මට තියෙයිද...දුවේ ඒ දිග කොණ්ඩය නුඹට නැවතත් දෙව්ලොවෙදි හමුවුනාද..මගේ මුණුපුරා දෙව්ලොව සුවෙන් පසුවෙයිද



Wednesday, January 11, 2017

එකැස් හාවෙකුට


නමක් නැති දුකක්
තටු ගසන විට හිත යට
තටු වැදී හද බිතු මත
රිදෙන විට


නුඹ යැයි මා නම් කළ
පරණ රෙදි වලින් තැනූ
එකැස් හාවෙකුට
හද පළා පෙන්වමි

Sunday, January 8, 2017

නිර්නාමික ප්‍රේමය ලියා තබමි..

නියඟයක විසල් හෙවනැලි යට ගෙවී යනු පිණිසම ලැබූ ජනේරුවේ හරි මැදක, උතුරු කඳු හිස් පිසදමමින් හිස මදක් පහත් කරගත් සුලඟකට මගේ තුන්හුලස් මුහුණ මත වැදී විසිරී යන්නට ඉඩදෙමින්, ඇතිව නැතිවී යන නේක සිතුවිලි පිරික්සා නුඹ නමින් වෙන් වූ සිතුවිලි වෙන්කර මෙලෙස ඉතා අපිළිවෙලට ලියා තබන්නට කැමැත්තෙමි..


පනාවක් නොදැක්කා මෙන් කැරළි ගැසෙමින් පවතින කෙස්සාවද , කහ දුඹුරු පැහැයට හැරෙමින් තිබෙන නිය ආලේපන ගැලවි ගැලවී යන නියපොතුද, දිගුම දිගු රැයක තනි නොතනියට සිටි තරු නිසාම ඇති වූ දෑස් යට අමාවක හැඩතලද නුඹට කිසිදාක නොපෙනන බව මම හොදාකාරවම දන්නෙමි...


නුඹ මා යැයි සිතන,සමචතුරස්‍රාකාර රාමුවේ මද සිනහවකින් සිටින "මම" සැබැවින්ම සියළුම සංස්කාරයන් මෙන්ම කෙමෙන් හා බිඳෙන් බිඳ වෙනස් වෙමින් පවතියි...ඒ කාන්තිමත්  දෑස්, අද රක්ත පැහැ ගෙත්තම් වලින් හා විඩාබර සිත්තම් වලින් තෙත්ව අහවරය...හිස කකියනා විට හිස අතගා බලන්නෙමි... හිසෙන් මිඳුනා වූ කෙස් ගස් එකින් එක බිමට අතහරින්නෙමි..


නුඹ සිටින ඉසව්වක් ගැන හෝ නුඹෙ හැඩතලයන් ගැන කිසිවක්ම හෝ නොදැන දුරදොඩනයෙන් ඇහෙන නුඹෙ ගොරහැඬි ගොර ගොර හඬට ප්‍රේමයෙන් බන්ධනය වීමේ උමතුව..සත්තකින්ම මම උමතුවෙන් පසුවෙමි....නුඹට මා රිසි කැමති රුවක් මට දිය හැකි නිසා වෙන් නුඹ නිතරම නැවුම්ව ප්‍රේමයේ හර පතක්ද රැගෙන මා අසල සිටිනවා වැන්න..නමුදු මා ,දෙකකුළ් දෑතින්ම පිරිමඳිමින් ගෙවෙමින් ක්ෂය වෙමින් ඉපැරණි පිත්තල පහනක් මෙන් හරිත් දිය සෙවළ වලට මා වටා පැතිරෙන්න ඉඩ දෙමින් පවතිමි...


කදෝකිමි පස්සාවක් පමණක්ම නිවෙමින් හා දැල්වෙමින් සිසිල් කළුවර ගිනි තියන විට, ඒ ක්ශුද්‍ර එළියෙන් මා නුඹව දකින්නෙමි... මගේ සයනේ කිරි කිරි කෙඳිරිය අතරින් නුඹෙ සුසුම් හඬ අසන්නෙමි...අන්ධකාරයට පමණක් හිතැති නාමයක් ලැබීම පවා ප්‍රතික්ශේප කළ මලක සුපුරුදු සුවඳක් සුලඟ ගෙනවිත් මා අසළින් රඳවන විට , " ඒ නුඹෙ සුවඳ" යැයි මම අදහමින් ඒ සුවඳින් ගර්ථ සනහා ගන්නෙමි...


"ආදරණිය එදුවා",මම නුඹට ඒ නමින් අමතමි..පිටුවෙන් පිටුව කියවූ පොතක අකුරින් අකුර නුඹවම දිස්වීමේ පුදුමයෙන් දැනුදු මා මත්ව සිටියි..මම ප්‍රේමයම දෑගිලි අගින් තෙරපමින් කාලය නම් පියානෝවේ යතුරු හඬවා නුඹ අමතන්නට කැමැත්තෙමි.. අළු පැහැ සඳ සෙවනැළි අතර සින්හවෙන නුඹ, එදුවා ඒ නුඹය...


ප්‍රේමය සියළු බන්ධන දියකරමින් ප්‍රේමයම දැඩිව අල්ලා ගනියි..නුඹ කියා දුන් ප්‍රේමයේ හෝඩියේ කඳුළු හා සුසුම් හැඩති අක්ෂර පමණක්ම ඇත්තේ ඇයිදැයි මම දැන් පහදාගෙන සිටින්නෙමි.. ඒ අක්ෂර ගෙන ඇහිපිල්ලමකින් මීදුම් වාෂ්පයෙන් පාරභාසක වීදුරුවක කවියක් ලියමි.. නුඹ ගැන වැල්වටාරම් ලියමි.. පසුව පුළුන් කොට්ටය හදවතක් මෙන් බරැති වෙන තීක් හඬමි..


මම මගේ මුහුණේ කුරුළෑවක් දෙස කැඩපතින් නරඹමි..අලුතින් මුහුණේ නැවතුණ රැල්ලක් පිරිමඳිමි..නුඹ ඒ දැයි නො ඒදැයි නොදන්නා නිසා කිසිවක් මත ප්‍රේමය ඉහිරේ යැයි බියෙන් සංසාරයම වුවත් නුඹ එතැයි සැක දිසාවක් දෙස බලා සිටිමි...

දැනුදු මා සිටිමි..නුඹ සිටියත් නොසිටියත් මට, නුඹ සැමදාම සිහිනයක් ලෙස හෝ සිටියි..



සියළු දෑ වෙනස්වෙනස් වුව
නුඹ
දළඹුවෙක් මෙන්
වෙනස් වේ යැයි සිතමින්
කාලය මඟ හැර
දින අතර හිදැසක තනි වෙමි



Saturday, January 7, 2017

නුඹ ඒ හිමගිර නැග අවසන්ද...

දියව යනුදෝ නොයනුදෝ
හිම පවා අසිහියෙන් සිටි සෘතුවක
සීත කබාය හා ගමන් මළු
අමතක කර දමා ගිය පසු
නුඹ
හිම ගිර නගින්නට , ඉර සේවය බලන්නට


නුඹෙ පසුම්බියේ පාරදෘශ්‍ය
කවුළුවෙන් දුටිමි මම මා
නොනවත්වාම සිනහවෙන්ම පසුවෙන


දැනෙයි නුඹෙ විලවුන් සුවඳ
සීත කබායේ කොළරයෙන්
ඉතිරි වී ඇත සාක්කුවක
මා තිළිණ කළ
කඩදාසි සමනල්ලු


නුඹට හීතලද
කෑම කන්නට සල්ලි නෑ නේද
කකුළ් රිදෙනවා ඇතිද
පසුව පිළිවෙලට
හිත කළඹලයෙන්මි

මම ජනෙල් හැරදමා
උතුරු දෙස බලා සිටිමි,


එපමණකි
කළ හැකි
හා
ඉතිරි

Saturday, December 31, 2016

අමාගේ පිස්සු සටහන්


අමාගේ පිස්සු සටහන්



කාලය කියන්නේ දැළකින් , එහෙම නැත්නම් තාප්පයකින් නතර කරලා තියාගන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි...කාලය එක දිගට එක දිගට හමාගෙන යනවා...එහෙම හමාගෙන යන කාලයේ සමහරක් නැවතුම් වලට මිනිස්සු විශේෂ නම් දෙනවා...අලුත් අවුරුද්ද,පොය නිවාඩු,නත්තල්,හජ්ජි වගේ නම් ඒ නැවතුම් වලට දාන්නෙත් මිනිස්සු....මිනිස්සු කාලයත් එක්ක සුහද ගනුදෙනුවකට පාරවල් හොයන්නේ එහෙමයි...

මම ඒ ගනුදෙනු කරන විදිහට කැමතියි...ගස් වැල් පවා  සෘතු වෙනස් වෙනවාට  සංවේදියි..ඒ සොබාදහමත් නිතරම වෙනස්වීම් වලට තියෙන කැමැත්ත නිසා...ඉතින් සොබාදහමේම කෑල්ලක් වෙච්ච මිනිස්සු වෙනසක් හොයන එක පුදුමයක් වෙන්න දෙයක් නෙමෙයි...ඉතින් දවස් 365කට සැරයක් එන මේ වගේ දවස් වලට මම කැමතියි...

ජීවිතේ සැලසුමක් නැතිව අහම්බෙන් වගේ  ගොඩ වෙලා මුළු ජීවිතේම වෙනවා නම් කවුරුම හරි, ඒ ආදරේ නිසාම විතරයි...ආදරේ කියන්නේ දෙන්නෙක් අතර ඇතිවෙන මනෝමය බන්ධනයක්...කවදාවත්ම දකින්නේ නැතිව වුනත්,කොච්ච්හර දුරක හිටියත් ආදරේ පවතිනවා...ආදරේ පැවැත්ම කිසිම දෙයක් නිසා පළුදු වෙන්නේ නෑ...මරණයටවත් ආදරේ යටත් වෙන්නේ නෑ..

සම්පූර්ණ අවුරුද්දක් ගෙවිලා ගිහින් අලුත්ම කැලැන්ඩර් කොළයකින් තවත් අවුරුද්දක් පටන් ගන්න වෙලාවේ, තමන් ආදරේ කරන කෙනා එක්ක ඉන්න ලැබෙන එක වාසනාවක්...ඒක අකුරු වල හිර කරලා දාන්න බැරි තරම් ලස්සන හැඟීමක්!!කොහොමත් හැඟීම් වචන කළාට වචන වල දැවටෙන්නේ හරිම චුට්ටයි..


ගිය අවුරුද්දේ  මගේ තටු ගලවගෙන ගියපු කෙනෙක් මේ අවුරුද්දේ මගේ තටු ආයිමත් ගෙනත්     දුන්නා...අහස දිහා බලන්නත් බයෙන් හිටිය මට වළාකුළු ගැන තරු ගැන ආයිමත්  මතක් කරලා දුන්නා...තුංග කඳු පාමුළක තනියම හිටිය මට අත්වාරුවක් හම්බවුනා...


සියවතාවකට වඩා එපා කියලා අතහැරියාට සංසාරේ පුරුද්දට වගේ ආයිමත් ආයිමත් ඔනි වෙන්නේ ආත්ම ගාණක්ම එකට ඉන්න ආපු අය කියල මම කියවලා තියෙනවා...ඉතින් මේ තටු ඔයාවත් උස්සගෙන පියාඹලා යන්න හයිය ඇතිවෙයි නේද....

Monday, December 19, 2016

ඇය සහ කුඹ ගස


ඒ කවි සියල්ලම අසම්පූර්ණව කඩදාසි වලම පැවතුණා...ඒ කඩදාසි කිහිපවරක්ම නැවීම් සහ දිග හැරීම් වලට මුහුණ දීමෙන් පසු , ඉතා ශෝභන ළමා කඩදහි බෝට්ටුවක් වීමට පෙර..


ඇය පැමිණියේ ඒ කඩදහි බෝට්ටු "කඩදාසි නැව්" බවට පත් කළ යුතු බවට ඉල්ලිමක් ලියපු කඩදාසියකුත් සමඟ..ඝනකම සුදු කඩදාසියක්.. රෝස හෝ රතු යැයි පැවසිය හැකි බෝපත් ලකුණු සහිත...මම ඒ කඩදාසිය මුලින්ම නැව්වා හරියටම දෙකට..පසුව නැවත දෙකට..දෙකේ ගුණාකාර වලට!



නෝවාගේ නැවට වඩා තරමක් කුඩාවට නැව සෑදුවා...විසාල විසිත්ත කාමරයක්,බීර හලක්, කෝපි මේසයක් සහ ඇඟ සෝදාගත හැකි නාන බේසමක් ඇයගේ රුචිය පරිදි නැවේ අස්ථානගත අහුමුළු වල විස්ථාන ගත කළා...ඒ කුඹ ගසක් නොමැතිව නැව නැවක් විය හැකිද..ඇයට නාන බේසමට වඩා කුඹ ගසක් අවැසි වුණා....මම බීර බොන අතරතුර ඇය සාඩින් මාළුවෙක්ට වග කීවා...


ඇය පාන්පෙති තුනක්,බටර් රාත්තලයක්,ගම් බිත්තර හතරක් හා වයින් බෝතලයක් අඩුක් කරගත්ත පන් මල්ල කරේ එල්ලගත්තේ කුඹ ගහක් හොයාගෙන යන්න...අපේ නැව වෙනුවෙන් ඇය නැව් නැග්ගා...අපේ නොවෙන නැවකට...



මම ඇය නැවත එනතුරු සිතුවිලි සහ ආසාවල් හැකිතාක් නානබේසමේ පතුළේ ඔබාගෙන සිටියා...බොහෝ දුර ගමන් ගියත් විස්ථාපනය ශුන්‍ය වුනා...රේඩියෝවෙන් වුනත් නිතර ඇහුනේ සිරියාවේ යුද්ධය සහ පුටීන්ගේ තට්ටය වගේ බහුබූත....මම කකුළ් දෙක පුටුවක් උඩට අරගත්තා..මම සියළු සම්බන්ධකම් අතහැරියේ එහෙම...කකුළ් පුටුවක් උඩට අරගෙන!!



දින සති හා අවුරුදු ඉලක්කම් බර ගණනාවකට පසුව ඇය නැවත පැමිණියා...දෑස් යට අඳුරුව, කෙසඟ උරහිස් වල පන් මල්ල එල්ලගෙන....හිස් වයින් බෝතලයක් අතැතිව...ඇය තව දුරටත් ඇය නොවෙන විත්තිය මම දැනගෙන හිටියා...ඇය ඇයව මඟ දමා පැමිණියා විය හැකියි..නමුත් වඩා වැදගත් පැමිණිමයි...වඩාම වැදගත් වෙන කුමක්ද?


"කෝ කුඹ ගස?"
ඇය හිනාවුනා...


"කුඹ ගස මුල් ඇදලා පැළ වුනා අතරමඟ..."



"එහෙනම් මොනවද ගෙනාවේ මට??"


"මම ඔයාට පාන් පෙත්තක් ඉතුරු කරගෙන ආවා"


"එච්චරද??"

"තව ගෙනාවා...ඒත් එව්වා පේන්නේ නෑ..ඔයාට ඔනි නම් දෙන්නම්"


"මොනවද??"


"මොනවා කියලද හිතන්නේ??"

****************
අගෝස්තුව වැසි රහිතව ගෙවෙමින් තිබුණා...ඇය තවම අඩක් නිම කළ කෙටි කතාවක සිරවෙලා...ඇය සියළුම වෙහෙස ලියන මේසය මත තබා අවසන්...ඇය බොහෝ විට නින්දේ..නැත්නම් අඩ නින්දේ...නළලෙන් දාඩිය බින්දු උනමින් අතුරුදහන් වෙමින් තිබුණා...

මම ඇය අසළ ඉඳගෙන ඇගේ සුදු කෙස් ගණිමින්, ඇය පොඩි කර විසිකරන ලද කවි කියවමින් , ඒ කඩදාසි වලින් බෝට්ටු සදමින්..
බාගදා හෙට , අනිද්දා, ඉන් අනිද්දා,ලබන සතියේ,ලබන මාසේ වහීවි යැයි සිතමින්...

ඇය පෙඟෙමින් සිටියේ දාඩියෙන්....මම ඇගෙන් කිසිදාක ඒ නොපෙනෙන තෑග්ග ගැන විමසුවේ නෑ...මට කුතහලය තිබුණා සහ තියෙනවා...ඒත් බාගදා  ඒ නොපෙන තෑග්ග මා සඳහා නොවෙන්න පුළුවන්....මා සඳහා වන ඉතිරි වුන පාන් කෑල්ල මට යහපත්...තව ඇයව මෙලෙස නැරඹිම පවා තෑග්ගක්...කුඹ ගසක් නොමැතිව පවා ඇය මෙලෙස රැඳීම පවා!!


මම දැනගෙන සිටියා තව දෙයක්...කුඹ ගස් පැළ නොවෙන වග...